Przypomniał mi się taki stary (mój – pochwale się) wierszyk.
Przybądź teraz moja
zielona pani lasu
Posłuchaj mych słów
Gdy pędzisz między liśćmi
ponad ściółką lasu
Przynosisz mi wspomnienia
Trzy dziesiątki ludzi
z uśmiechem w umysłach
Przemierza twą krainę
w bardzo prostym celu
By usiąść i odpocząć
by napić się trzoszkę
I zasnąć w twych objęciach
zanim wzejdzie słońce
Nie miej do nich żalu
zielna pani lasu
Że zapalą ognisko
od czasu do czasu
A gdy będzą płonąć
uschłe drzew odnóża
Usiąść z nimi by zaśpiewać
Pijmy zanim przyjdzie deszcz
albo pani burza
